Μέρα 9η…
Κάποιοι προσπαθούν να μαζέψουν τα κομμάτια τους, κάποιοι ετοιμάζουν κηδείες, κάποιοι ξορκίζουν τον πόνο τους προσφέροντας όποια βοήθεια μπορούν, κάποιοι προσπαθούν να οργανώσουν τη σκέψη και το συναίσθημά τους για να βάλουν σε σειρά το σοκ και τη σύγχυση, κάποιοι σκέφτονται και μοιράζονται σκέψεις και ιδέες για να μην ξανασυμβεί αυτό.

Θεανώ Πολυζωγοπούλου*

Υπάρχουν κι οι άλλοι βεβαίως:
Αυτοί που έχουν επιδοθεί στο δημοφιλές σπορ της σκύλευσης και της τυμβωρυχίας πάνω σε ανοικτά ακόμα φέρετρα κι αποκαΐδια ζωών και περιουσιών.

Αυτοί που καπηλεύονται κι εμπορεύονται την καταστροφή με κάθε τρόπο. Που τη βλέπουν ως «ευκαιρία» για να υπηρετήσουν τα συμφέροντά τους.

Αυτοί που αρπάζουν την ευκαιρία για να φτύσουν δηλητήριο και ρατσιστικό μίσος. Που αντί να σκέφτονται πώς οι ίδιοι, ως πολίτες κι άνθρωποι, μπορούν να συνεισφέρουν κάτι προς την όποια κατεύθυνση, ανακαλύπτουν «υπερόπλα» και συνωμοσίες των «εχθρών της Ελλάδας», των «λαθρομεταναστών» και των «ξένων κέντρων που μας επιβουλεύονται».

Και υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία:
Αυτή των «από άλλο πλανήτη». Ποδαράκια στην παραλία, κοκτέιλς, «περνάμε τέλεια κι αυτό βγαίνει προς τα έξω», φατσούλες μεζεδάκια και «γαία πυρί μειχθήτω», γιατί δεν «έσκασε» στην καμπούρα τους η συμφορά, γιατί «ναι μωρέ, στεναχωριέμαι, αλλά κοιτάχτε τι ωραία περνάω» (by the way φίλε, σκασίλα μας το πως περνάς είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει καταστροφή). Απλώς, όταν θρηνούμε τόσες ζωές, γίνεται ακόμα πιο εμφανής ο αυτιστικός ναρκισισμός κι η ανωριμότητά σου (για να κρατήσω μια κόσμια ατμόσφαιρα). Τους τελευταίους τους θεωρώ εξίσου επικίνδυνους με τους τυμβωρύχους, γιατί απλά αυτοί αποτελούν την πελατεία που τους θρέφει.

Είμαι αυστηρή και γκρινιάρα; Μπορεί. Αλλά αυτά που τα παραβλέπουμε σε κανονικές συνθήκες γίνονται βαριά προσβολή όταν οι περιστάσεις είναι τραγικές. Και δείχνουν και την ποιότητα του καθενός.

Γίνομαι «δικαστής»; Μπορεί. Και φυσικά ο καθένας έχει το δικαίωμα να κάνει ότι θέλει. Δεν θα του πω εγώ.

Εγώ απλώς «θ’ αποφασίσω με ποιους θα πάω και ποιους θ’ αφήσω».

*Θεανώ Πολυζωγοπούλου: Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

Σχόλιο: Επειδή το άρθρο, προφανώς, δεν θα «φτάσει» σε όλους, εσείς που το διαβάζετε, σας παρακαλώ, «μεταφέρετέ» το ή κοινοποιήσετε το μήπως και το διαβάσουν και όλοι αυτοί που μας «βομβαρδίζουν» με ανακοινώσεις για το τι έκαναν ή για το τι πρόκειται να κάνουν για τους πυρόπληκτους…
Θα πρέπει να καταλάβουν πως η βοήθεια στους πάσχοντες προσφέρεται αθόρυβα και η αλληλεγγύη δεν συνοδεύεται, απαραιτήτως, από… εικόνες… Ο πραγματικός πόνος της ψυχής δεν γίνεται να σου αφήνει περιθώρια για οτιδήποτε άλλο, πόσο μάλλον για… αυτοπροβολή…
Εκεί πας βουβός. Πας με μια ματιά μόνο, για να γλυκάνεις τον πόνο του άλλου. Και να είσαι σίγουρος πως αυτός θα «καταλάβει». Θα έχεις πει πολλά χωρίς να έχεις πει ούτε μια λέξη. Και θα καταλάβουν και οι υπόλοιποι… Και όταν έρθει η ώρα θα στο… αναγνωρίσουν…
Και όταν έχεις προσφέρει την αγάπη σου, τότε εσύ ο ίδιος «κατεβάζεις» την αυλαία και αποχωρείς ταπεινά και πιο αθόρυβα απ’ όταν πήγες…
Να έχουμε στο μυαλό μας πως η ιστορία γράφεται από εμάς. Κάθε λεπτό, κάθε ώρα, κάθε μέρα. Και θα συνεχίσει να γράφεται από τον καθένα μας που θα αφήσει το δικό του αποτύπωμα στη ζωή. Ας είναι το «αποτύπωμά» μας, παράδειγμα προς μίμηση…
ΥΣ. Ας με συγχωρέσει η φίλη μου, η Θεανώ, αλλά δεν ξέρω σε ποια κατηγορία να «ταξινομήσω» τους συγκεκριμένους…
Ένα είναι, όμως, σίγουρο: Έχω αποφασίσει με ποιους ΔΕΝ θα πάω…

Φάνης Κυριόπουλος

Σχόλια Facebook

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.