Έχουν περάσει δέκα ημέρες από την εθνική τραγωδία στην Ανατολική Αττική και οι αρμόδιες υπηρεσίες δεν είναι σε θέση να δώσουν τον αριθμό των νεκρών και των αγνοούμενων. Με κάθε νέα ανακοίνωση που βγαίνει από το Πυροσβεστικό Σώμα, δημιουργείται ακόμη μεγαλύτερη σύγχυση…

Του Φάνη Κυριόπουλου

Στις 30 Ιουλίου, σύμφωνα με την τελευταία ενημέρωση της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών της Ελληνικής Αστυνομίας, ο αριθμός των ταυτοποιημένων νεκρών ανέρχεται στους 75 και οι αγνοούμενοι στους 14, σύμφωνα με δηλώσεις των οικείων τους…

Στις 31 Ιουλίου, επίσης, σύμφωνα με την τελευταία ενημέρωση της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών της Ελληνικής Αστυνομίας, οι νεκροί ανέρχεται στους 80 και οι αγνοούμενοι στους 8, υπολογιζόμενοι με βάση την υποβολή επισήμων δηλώσεων από τα οικεία τους πρόσωπα…

Την 1η Αυγούστου, ο αριθμός των ταυτοποιημένων νεκρών ανέρχεται στους 81. Σε αυτούς προστίθεται ο αριθμός τεσσάρων ατόμων οι οποίοι κατέληξαν νοσηλευόμενοι σε νοσοκομεία της Αττικής, ενώ ένα άτομο υπολογίζεται ως αγνοούμενο…
Έχουμε, δηλαδή, 85 νεκρούς και έναν αγνοούμενο που μας δίνει ένα σύνολο 86 ατόμων!

Ποιος, άραγε, θα μας εξηγήσει τι συνέβη και μέσα σε τρεις μέρες και οι 89 νεκροί και αγνοούμενοι έγιναν 88 και την Τετάρτη 86;

Ποιος, άραγε, θα μας εξηγήσει γιατί αυτή η ασέβεια στους νεκρούς, αδικοχαμένους συμπολίτες μας και στους συγγενείς τους;

Παρακολουθώντας τις εξελίξεις, από την επόμενη μέρα της φονικής πυρκαγιάς, θεώρησα σκόπιμο να μην σχολιάσω οιαδήποτε επίσημη ανακοίνωση απ’ όπου και αν προερχόταν (όσο και αν πίστευα ότι κάποιοι επιχειρούσαν να υποτιμήσουν ακόμα και την νοημοσύνη μας) και αυτό μόνο και μόνο από σεβασμό προς τους νεκρούς και τον πόνο αυτών που έχασαν οικεία πρόσωπα… Πόσο, όμως, μπορεί κάποιος να παραμείνει νηφάλιος όταν οι προκλήσεις πολλών ξεπερνούν, κατά πολύ, τα εσ(καμμένα); Πως να μην αντιδράσεις;

Αρχής γενομένης από το «είμαι υπερήφανος για ότι κάναμε» και από το «ψάχνω να βρω λάθη και δεν βρίσκω»… (Τι λες, άνθρωπέ μου; -εσύ και οι υπόλοιποι-. Ακόμα και καλά να έκανες την δουλειά σου, με τόσους νεκρούς δεν λες τίποτα, ζητάς συγνώμη, ταπεινά και σωπαίνεις…)

Από την «ανακάλυψη» χιλιάδων αυθαιρέτων στην περιοχή…

Από το πλαστό έγγραφο Περιφερειακής Συμβούλου…

Από το «η ευθύνη της τραγωδίας ανήκει σε όσους έχτισαν τα αυθαίρετα»…

Από το δόθηκε ή δεν δόθηκε «εντολή εκκένωσης… και πολλά άλλα…

Από την σκύλευση και τυμβωρυχία πολλών…

…Έως την τελευταία ανακοίνωση για τον αριθμό νεκρών και αγνοουμένων…

Είμαι ένας από αυτούς που καταδικάζω την υπερβολή και σιχαίνομαι την ασέβεια. Σε ότι αφορά την ασέβεια, θα έλεγα πως αυτή «κινείται» πάνω σε μια πολύ λεπτή «γραμμή». Οτιδήποτε, στη ζωή μας, μπορεί να θεωρηθεί ασέβεια, ακόμα και μια πράξη που έχει στόχο την ένδειξη… σεβασμού…

Θα έλεγα, επίσης, πως η λεπτή αυτή γραμμή είναι απολύτως ευδιάκριτη, αφού σχεδόν όλοι γνωρίζουμε πότε την «πατάμε» και πότε την υπερβαίνουμε…

Είμαι ένας από αυτούς που πιστεύουν ότι ο θάνατος είναι από τα ελάχιστα γεγονότα που χρίζουν απόλυτου σεβασμού. Προσωπικού σεβασμού και πολύ περισσότερο μηδενικής εκμετάλλευσης.

Στο μυαλό μου «ζωντανεύει» ένα άρθρο (γραμμένο πριν από αρκετά χρόνια, αλλά πόσο επίκαιρο;) του Αλέκου Α. Ανδρικάκη, με τίτλο «Υπόκλιση στους νεκρούς», όπου μεταξύ άλλων αναφέρει:

…Σ’ ένα σημείο συμπίπτουν πάντοτε οι πολιτισμοί. Ανεξάρτητα από τη βαρβαρότητα ή όχι μιας εποχής ή ενός λαού, ανεξάρτητα από το θρήσκευμα ή την κυρίαρχη ιδεολογία, ο σεβασμός στο νεκρό ήταν πάντα το κοινό και ξεχωριστό χαρακτηριστικό. Δεν υπάρχει πολιτισμός, δεν υπάρχει λαός, που να μην είχε αυτό το σεβασμό, ακόμη και στο νεκρό του εχθρού…
…Η σκύλευση, η προσβολή ενός νεκρού και της μνήμης του, θεωρείται πράξη που ξεφεύγει από τα όρια και τις αρχές του πολιτισμού. Και χαρακτηρίζει την έννοια της βαρβαρότητας…
Κάποιοι οφείλουν μια υπόκλιση, όπως υποκλίθηκε το σύνολο των έλλογων ανθρώπων, που διατηρούν παράλληλα το συναίσθημα της ντροπής και του χαρακτηριστικού του φιλότιμου, τις υψηλές ανθρώπινες αξίες. Ούτως ή άλλως ο Έλληνας, με ιστορική και πολιτισμική πορεία αναγνωρισμένη ακόμη κι από εκείνους που σήμερα τού τσαλαπατούν την υπόληψη, ξέρει να σέβεται και να σκύβει από σεβασμό το κεφάλι μπροστά στους νεκρούς του. Ακόμη κι αν η επίγεια πορεία τους του ήταν άγνωστη. 
…Φαίνεται όμως ότι δεν έχουν όλοι οι Έλληνες αυτά τα χαρακτηριστικά. Κάποιοι έχουν ως διαφορά από τους άλλους τη βαρβαρότητα, αυτήν που κάνει να ξεχωρίζουν οι δικές τους πορείες… Πρωτίστως εκείνοι οι υπερφίαλοι και αλαζόνες του πολιτικού συστήματος, εκείνοι που συμμετείχαν, με έναν ή άλλο ρόλο, στο «έγκλημα», και συνεχίζουν να συμμετέχουν στην εκτέλεση της χώρας και των Ελλήνων. 
…Δεν έδειξαν τίποτε άλλο από την έλλειψη σεβασμού και δεν απέδειξαν τίποτε άλλο απ’ το ότι το πρωταγωνιστικό ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν έχει καμιά σχέση με την έννοια του ανθρώπου και του πολιτισμού… …Οι δηλώσεις τους ήταν συνεπείς φυσικά με την πορεία τους, ως συμμετέχοντες στη βαρβαρότητα… Τσαλαπατούν τον άνθρωπο και κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, γιατί έχουν αδιατάρακτο στόχο… Σκουντουφλούν στο πτώμα του συμπολίτη τους και το κλωτσούν πιο πέρα να μην τους χαλάσει τη διαδρομή…
…Αυτοί που δεν δίστασαν να προσβάλουν τη ζωή, πώς θα σεβαστούν το θάνατο και θα τιμήσουν τον θανόντα; Κι αφού δεν υποκλίθηκαν στο νεκρό, πώς θα μάθουν να υποκλίνονται και να υπηρετούν τον ζωντανό;
…Ένα πράγμα είχαν υποχρέωση να κάνουν όλοι τους, μπροστά στους νεκρούς, που συμβολίζει την ίδια την Ελλάδα και την ελεύθερη ψυχή της. Να σιωπήσουν. Από σεβασμό και ενοχές. Αλλά ουδείς έδειξε σεβασμό. Ουδείς αισθάνθηκε τύψεις κι ενοχές. Αυτό είναι το ευρισκόμενο στο χείλος του αληθινού θανάτου ελληνικό πολιτικό σύστημα. Αυτό το πολιτικό σύστημα πρέπει να πεθάνει (η αναφορά δεν γίνεται φυσικά με βιολογικούς ή απειλητικούς όρους) για να ξαναγεννηθεί το καινούργιο, μαζί με την ελπίδα. Αφού αυτό απέδειξε ότι δεν σέβεται τον άνθρωπο. Απέδειξε ότι δεν έχει καν τα ανθρώπινα και πολιτισμικά χαρακτηριστικά, του σεβασμού στο νεκρό του…

Έχοντας απόλυτη συναίσθηση της ευθύνης για τον χαρακτηρισμό, θα τολμήσω να πω πως η ασέβεια προς τους νεκρούς αυτής της χώρας από τους εκάστοτε άρχοντες που εκλέγομε κατά καιρούς, και από πολλούς άλλους, αποτελεί έναν απαράδεκτο λεκέ στον πολιτισμό μας και δεν θα δειλιάσω να μην χρησιμοποιήσω τη μεταφορική έννοια της λέξης.

Αν μη τι άλλο, στις μέρες μας, αρκετοί είναι αυτοί που ασέβησαν σε πανανθρώπινες αξίες και παραδόσεις, που πρώτοι οι πρόγονοι μας ανέδειξαν για τον σεβασμό των νεκρών, όποιοι κι αν είναι αυτοί. Συγγενείς ή άγνωστοι, ομόδοξοι ή ετερόδοξοι, εχθροί ή φίλοι. Στην τραγωδία του Σοφοκλή «Αντιγόνη» που αποτελεί παρακαταθήκη του ελληνικού πολιτισμού και διδάσκεται σε όλα τα σχολεία του κόσμου, κυρίαρχο στοιχείο είναι η απότιση τιμής στον νεκρό αδελφό – συνάνθρωπό μας.

Κλείνοντας, θα έλεγα πως το ανώτερο στάδιο της ειλικρίνειας είναι ο… κυνισμός… Άλλοι φτάνουν σ’ αυτόν από αθωότητα , όπως τα μικρά παιδιά, κι άλλοι από το βάρος των πολλών αμαρτιών τους…

Συμπέρασμα: Όταν δεν υποκλίνεσαι στους νεκρούς σου, είσαι ανάξιος για τους ζωντανούς…

Σχόλια Facebook

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.