Αναπτυξιακές δυσκολίες και παιδί (μέρος α΄)

0
259

«Αν το παιδί δεν μπορεί να μάθει με τον τρόπο που το διδάσκουμε, τότε πρέπει να το διδάξουμε με τον τρόπο που μπορεί να μάθει».

Της Σοφίας Σκλείδα*

Η καίρια, σαφής και αποφθεγματική αυτή άποψη της Μαρίας Μοντεσσόρι περικλείει όλο το νόημα και την ουσία της σημαντικής προσπάθειας που θα πρέπει να καταβάλλει ο κάθε ειδικός επιστήμονας, όταν καλείται να αντιμετωπίσει δυσκολίες, που σχετίζονται τόσο με τα διάφορα στάδια ανάπτυξης του κάθε παιδιού, όσο και με τους επιμέρους τομείς, το γνωστικό, το συναισθηματικό και τον ψυχοκινητικό.

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε όλοι, γονείς, εκπαιδευτικοί, ειδικοί κάθε επιστήμης, ότι σε οποιαδήποτε περίοδο ανάπτυξης και αν βρίσκεται το παιδί που αντιμετωπίζει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα, όποια αναπτυξιακή δυσκολία και αν εκδηλώνει, πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης, προόδου και ανάπτυξης, έστω και αν αυτά εκδηλώνονται με αργούς ρυθμούς.

Οφείλουμε να σταθούμε δίπλα στα παιδιά αυτά και στις οικογένειές τους με ιδιαίτερη αγάπη, ευαισθησία, κατανόηση, ενσυναίσθηση, στοργή, υπομονή, επιμονή, σεβασμό, διάθεση συνεργασίας και αναγνώρισης, για να μπορέσουμε να επιτύχουμε το μεγαλύτερο και θετικότερο δυνατό αποτέλεσμα, ανάλογα βέβαια και με το νοητικό δυναμικό και τις γενικότερες ικανότητες του κάθε παιδιού, που θα μας βοηθήσουν να χτίσουμε πάνω στην προσωπικότητά του και να επιφέρουμε την ποθούμενη βελτίωση .

Ο όρος αναπτυξιακές δυσκολίες υποδηλώνει σημαντικές αποκλίσεις από το φυσιολογικό ρυθμό ανάπτυξης. Οι δυσκολίες αυτού του τύπου εκδηλώνονται ως καθυστέρηση και /ή δυσλειτουργία βιολογικής, γνωστικής και συναισθηματικής φύσης.

Γι’ αυτό και θεωρείται πολύ σημαντική η πρόωρη ανίχνευση, δηλαδή η διαδικασία διερεύνησης και αποκάλυψης κάποιας μη εμφανούς «μειονεκτικότητας» όσο το δυνατόν νωρίτερα. Η πρόωρη ανίχνευση είναι υψίστης σημασίας για το μέλλον των παιδιών, επειδή μας επιτρέπει να οργανώσουμε έγκαιρα παρεμβατικά προγράμματα, να στηρίξουμε ψυχολογικά τα παιδιά και τις οικογένειές τους και να προλάβουμε ίσως περισσότερο σοβαρές επιπλοκές.

Με βάση το μοντέλο αλληλεπίδρασης οι αναπτυξιακές δυσκολίες θεωρούνται ως μια δυναμική διαδικασία στην οποία υπεισέρχονται παράγοντες που αφορούν διαφοροποιήσεις σε ό,τι αφορά το φυσιολογικό, ανάμεσα σε άτομα διαφορετικoύ φύλου και πολιτιστικού υπόβαθρου. Έτσι η καθυστέρηση στην ανάπτυξη μπορεί να εξουδετερωθεί τυχαία ή να αντισταθμιστεί.

Η ικανότητα να μαθαίνουμε, όπως και η ικανότητά μας να μιλάμε και γενικά να επικοινωνούμε, αποτελούν μέρος του έμφυτου δυναμικού μας. Οι δυσκολίες, για παράδειγμα, στη μάθηση που συναντούσαν ανέκαθεν ορισμένα άτομα θεωρούνταν για αιώνες φυσική συνέπεια του γεγονότος ότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι το ίδιο ικανοί.

Η άποψη αυτή ενοχοποιούσε το ίδιο το άτομο για την αποτυχία του και συνηγορούσε στην εγκατάλειψή του από το εκπαιδευτικό σύστημα.

Η σύγχρονη αντίληψη αναγνωρίζει ίδιες δυνατότητες στα άτομα με δυσκολίες μάθησης και εστιάζεται στην ανάπτυξη εναλλακτικών μεθόδων και προσεγγίσεων εκμάθησης.

Η ίδια φιλοσοφία ισχύει όχι μόνο για τις περιπτώσεις δυσκολιών μάθησης, αλλά και για κάθε ιδιαίτερη αναπτυξιακή δυσκολία, που παρεμποδίζει τον κανονικό ρυθμό ανάπτυξης ενός παιδιού και είναι δυνατόν να καθυστερήσει ή και να αναστείλει τη γνωστική, τη συναισθηματική ή και την ψυχοκινητική του εξέλιξη…

Συνεχίζεται…

*Η Σοφία Σκλείδα είναι Φιλόλογος, κάτοχος Master Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών

Αναπτυξιακές δυσκολίες και παιδί (μέρος β΄)

Σχόλια Facebook

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.