Δημοσκοπήστε μας κι αφήστε μας…

0
26

Οι σημειώσεις ενός Νεοέλληνα που «θόλωσε» μεταξύ νεοφιλελεύθερων, νεοαριστερών, νεοναζήδων, παλαιοκομματικών και … παλιοχαρακτήρων. Γιατί γίνεται το σώσε για να μας σώσουνε;

Ομολογώ πως έχω «θολώσει». Μία προεκλογική περίοδο την άντεξα, δεύτερη σερί δεν ξέρω πώς θα τη βγάλω. Τα κανάλια και οι φυλλάδες μας έπηξαν στις δημοσκοπήσεις. Πέντε έβγαιναν κάθε μέρα και καθεμία παρουσίαζε άλλο αποτέλεσμα (ανάλογα ποιος την πλήρωνε;). Στο μόνο που συμφωνούσαν όλες είναι στο ποιοι δεν θα βγουν, αφού κανείς δεν πείθει και κανείς δεν βγαίνει!

Αυτά βλέπουνε τα κόμματα κι έχουν ξαμοληθεί ξοπίσω μας, κυνηγώντας τα νεύρα μας μαζί με την ψήφο μας, που «κακό ψόφο να ’χουν», όπως θα ’λεγε πριν δυο – τρεις δεκαετίες η Δωροθέα η Ζαβή, που ήταν λιγότερη ζαβή από τους ζαβούς που μας απειλούν καθημερινά ότι θα μας σώσουν.

Άλλες φορές γελάω με όσα τάζουν κι άλλες εξοργίζομαι. Τις πιο πολλές εξοργίζομαι. Δεν μπορώ, για παράδειγμα, να βλέπω τους αλαζόνες-απατεώνες που μας έφεραν ως εδώ, να εγγυώνται πως θα μας βγάλουν από το αδιέξοδο. Πως ξέρουν τις λύσεις. «Αφού τα ξέρατε, γιατί δεν τα κάνατε, ρε;», θα μπορούσε να τους ρωτήσει κάποιος οργισμένος – εκτός … πέη ρολ– στις δημόσιες εμφανίσεις τους, αλλά αυτοί θα εκλάμβαναν την ερώτηση ως ρητορική και θα συνέχιζαν να υπόσχονται όσα (δεν) θα κάνουν την επομένη των εκλογών, δεσμευόμενοι για «επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου», την οποία φυσικά παρουσίαζαν ως «αδύνατη» όταν μας το φόρεσαν καπέλο.

Από την άλλη, οι εναλλακτικές επίσης δεν πείθουν. Παλαιοκομματικές «αρνήσεις», νεοαριστερή αμηχανία μπροστά στον… φόβο της εξουσίας, κραυγές και ψίθυροι. Όλοι όμως, παλιοί και νέοι, άσχημοι κι ωραίοι, έχουν πιάσει στασίδι στα κανάλια για να περιφέρουν το παραμύθι τους σε όλα τα σπίτια, μην τυχόν και δεν μάθουμε τη… μοναδική αλήθεια του καθενός τους. Χωρίς ντροπή και χωρίς ελπίδα, αφού ακόμα και οι υποσχέσεις πλέον δεν αφορούν στο καλό, αλλά στο λιγότερο κακό! Μόνος στόχος όλων, να μας πείσουν πως… οι άλλοι είναι χειρότεροι κι όχι πως αυτοί είναι καλύτεροι. Γιατί αυτό είναι ο σκοπός τους. Να μας πείσουν, οι μεν ότι οι παλιοί δεν θέλουν να μας σώσουν (αν ήθελαν, μπορούσαν να το κάνουν όσο είχαν την εξουσία στα χέρια τους) και οι δε ότι οι νέοι δεν μπορούν!

Μπορεί να φαίνονται ισοπεδωτικά όλα αυτά, μπορεί κάποιοι να με κατηγορήσουν για τσουβάλιασμα και να αναφέρουν «φωτεινές» εξαιρέσεις. Μπορεί να είμαι λάθος και να είναι άλλοι σωστοί, ωστόσο γράφω αυτά που σκέφτεται ο δικός μου… αφαλός, το δικό μου κέντρο του κόσμου. Άλλωστε, πάντα θα υπάρχουν οι βολεμένοι, οι «ημέτεροι», οι «ιδεολόγοι» – αλήθεια, υπάρχουν ακόμα τέτοιοι(;) -, αυτοί που έχουν άποψη ή, απλώς, εκείνοι που έχουν φάει την πετριά με ένα κόμμα κι αυτό φωνάζουν και δεν αλλάζουν.

Εγώ κάθε μέρα αλλάζω. Μέσα μου. Αναπτύσσω άμυνες, οχυρώνομαι απέναντί τους. Δεν τους φοβάμαι, αλλά και δεν τους αντέχω συνέχεια μέσα στο σπίτι μου. Κλείνω την τηλεόραση, ανοίγω το βιβλίο ή την μπαλκονόπορτα, να πάρω αέρα. Γιατί μου είναι δύσκολο και να αναπνεύσω, έστω κι αν ακόμα μου την έχουν χαρίσει και δεν έχουν θεσπίσει φόρο ανάσας.

Εκείνο που τελικά πιστεύω, παρά την καταστροφολογία, είναι πως στις 18 Ιουνίου…δεν θα μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι. Κι αν μας πέσει, θα είναι για όλους.  Στο φινάλε, τι είναι χειρότερο; Να μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι ή να μην τολμάμε να τον κοιτάξουμε;

Μέχρι οι παλιοί να μας πείσουν ότι θέλουν κι οι νέοι ότι μπορούν, εγώ, ο Μίλτος, να ’μαι καλά…

Από gazzetta.gr

 

Σχόλια Facebook

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.