Ο διακριτικός έλεγχος ή η απόλυτη ελευθερία βοηθούν στην ισορροπημένη ανάπτυξη του παιδιού και των εφήβων;

0
75

Γνωρίζοντας ότι τα πέντε πρώτα χρόνια ανάπτυξης της ζωής του παιδιού θεωρούνται θεμελιακά για τη μετέπειτα εξέλιξή του, κατανοούμε όλο και περισσότερο την  ανάγκη συνεχούς ενημέρωσης, έρευνας και προβληματισμού από μέρους τόσο των ίδιων των γονέων, όσο και των ειδικών που ασχολούνται με τα στάδια ανάπτυξης των παιδιών.

Της Σοφίας Σκλείδα

Αν και έχει γίνει μέχρι σήμερα λεπτομερής μελέτη σχετικά με αυτό το θέμα, και με τη συνεργασία πολλών ειδικοτήτων, και παρόλο τη σαφή πρόοδο της επιστήμης, έχουμε την αίσθηση ότι πάντα κάτι θα μας διαφεύγει και ότι θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί ως προς τις γενικότερες θέσεις και διατυπώσεις μας ,που αφορούν την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών. Ο βασικός λόγος είναι ότι δεν έχουμε να κάνουμε με άψυχα υλικά, αλλά με έμψυχα, με εν εξελίξει διάπλαση προσωπικότητας καθώς και χαρακτήρα και γι΄αυτόν τον λόγο, τίποτα δεν θεωρείται στατικό, μη ανατρέψιμο, αμετάβλητο, δεδομένο και σταθερό.

Οι γονείς σήμερα θέτουν πολυάριθμα ερωτήματα  για τα παιδιά τους, στην προσπάθειά τους να βοηθηθούν ,ώστε να τα μεγαλώσουν με τον καλύτερο δυνατό και ισορροπημένο τρόπο, αλλά και να συμβάλλουν ουσιαστικά στην σωστή διαπαιδαγώγησή τους, αναγκαίο όπλο για τη μετέπειτα δημιουργική και παραγωγική πορεία της ζωής τους.

Επειδή όμως το έργο και η αποστολή του γονέα είναι πολύ δύσκολα, πολλές φορές όλοι μας αναρωτιόμαστε: πώς θα μπορέσουμε να επιτύχουμε και να έχουμε ουσιαστικά αποτελέσματα σε αυτόν τον τόσο δύσκολο αγώνα μας; Ποιος θα μας βοηθήσει να μην κάνουμε λάθος; Ποιος είναι και θεωρείται ο καλύτερος και πιο ενδεδειγμένος τρόπος για να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, με δεδομένο ότι κανείς δεν μας έχει διδάξει το πώς θα γίνουμε καλοί γονείς ή τι θα πρέπει να αποφεύγουμε στη συμπεριφορά μας, ώστε να μην ενισχύουμε ανεπιθύμητες εκδηλώσεις; Και κυρίως, πώς θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να ζήσουν την εφηβεία τους με όσο γίνεται λιγότερες εντάσεις και εκρήξεις θυμού μη ελεγχόμενες;

Η πορεία προς την εφηβεία και την ενηλικίωση του παιδιού είναι αναμφισβήτητα ένας αρκετά δύσκολος δρόμος, με πολλές επικίνδυνες στροφές, δύσβατα μονοπάτια, γκρεμούς, ανηφόρες, λακκούβες…Όλο αυτό το ταξίδι όμως έχει να μας δώσει και να μας προσφέρει -σε γονείς και παιδιά- μοναδικές στιγμές και να μας χαρίσει πρωτόγνωρες  εμπειρίες. Τα παιδιά μας μαθαίνουν να πειραματίζονται, να δοκιμάζουν τον εαυτό τους και τις αντιδράσεις τους σε διάφορες καταστάσεις, να ελέγχουν, να κρίνουν…

Γίνονται σταδιακά περισσότερο υπεύθυνα, λιγότερο παρορμητικά, πιο ώριμα και διαλεκτικά. Εμείς από την άλλη τα θαυμάζουμε, καμαρώνουμε που μεγαλώνουν, στεκόμαστε δίπλα τους ακούραστα για να τα συμβουλέψουμε, να τα προστατέψουμε από τους τεράστιους κινδύνους που εγκυμονούν οι καιροί μας, να τα βοηθήσουμε να αποκτήσουν ώριμη και συνετή κρίση, καθώς και τα απαραίτητα εκείνα εφόδια που τα κάνουν ολοκληρωμένες και ισορροπημένες προσωπικότητες.

Για να γίνουν και να επιτευχθούν όλα αυτά χρειάζεται να είμαστε καλοί και συνετοί συνταξιδιώτες τους και οδηγοί τους. Ό,τι τους προσφέρουμε θα πρέπει να έχει ως κριτήριο το μέτρο και όχι την υπερβολή. Την ισορροπία και όχι την ανισορροπία. Τη διακριτικότητα και όχι τον υπερβολικό έλεγχο- με την αυστηρή έννοια του όρου- που μπορεί από τα παιδιά να θεωρηθεί ως παραβίαση της προσωπικής τους ελευθερίας, καθώς και των βασικών δικαιωμάτων τους. Το σεβασμό και όχι την υποτίμηση. Την ενσυναίσθηση και όχι την αδιαφορία. Το δημιουργικό και ουσιαστικό διάλογο και όχι την επικριτική και τιμωρητική διάθεση.

Το πιο σημαντικό όμως είναι, ότι θα πρέπει να βρούμε τη χρυσή τομή ανάμεσα στον έλεγχο που θα πρέπει να ασκούμε στα παιδιά μας και την ελευθερία που θα έχουν ανάγκη , καθώς σιγά σιγά όλο και περισσότερο ,θα ανοίγουν τα φτερά τους για να πετάξουν μακριά και να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους.

Η απόλυτη ελευθερία σε αυτήν την τόσο δύσκολη φάση της ζωής τους, θα μπορούσε να αποβεί καταστροφική για τη μετέπειτα πορεία τους. Είναι θα λέγαμε πολύ απλά ένα φορτίο πολύ βαρύ για τις πλάτες των μικρών παιδιών μας, που δεν θα μπορέσουν να το σηκώσουν και να το αντέξουν. Βαθιά μέσα τους ούτε τα ίδια θέλουν κάτι τέτοιο, ασχέτως  ότι η ιδιαίτερη ηλικιακή φάση που διανύουν δεν τους επιτρέπει να το παραδεχτούν.

Τα παιδιά δεν θέλουν να ξεπερνάμε τα όρια, αλλά όχι και να μην επιβάλλουμε κανένα, ως προς το τι είναι καλό ή όχι να κάνουν, τι θα πρέπει να αποφεύγουν, ποια είναι τα δικαιώματά τους, αλλά και οι υποχρεώσεις τους.  Είναι μια εσωτερική τους ανάγκη. Θέλουν να ξέρουν ότι είμαστε και στεκόμαστε δίπλα τους με αγάπη, με διακριτικότητα, με στοργή και ότι «στα δύσκολα» θα είμαστε αρωγοί τους. Χρειάζονται μια πυξίδα και έναν οδηγό σε αυτή τη φάση της ζωής τους.

Εμείς από την άλλη για να μπορέσουμε να βγούμε νικητές και να βοηθήσουμε ουσιαστικά τα παιδιά μας σε αυτή την τόσο ιδιόρρυθμη φάση της ζωής τους, θα πρέπει να δείξουμε μεγάλη υπομονή, διάθεση κατανόησης, έλλειψη εγωισμού, επιμονή, ειλικρίνεια, καλοσύνη, διαλεκτικότητα κ.ά. Το αποτέλεσμα όμως θα μας ανταμείψει και με το παραπάνω, γιατί θα έχουμε επενδύσει στο μέλλον και στην ισορροπημένη συναισθηματική ανάπτυξη των τέκνων μας.

Σχόλια Facebook

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.