Ο «κανένας» ως… λύτρωση, στην Ελλάδα της (βαθιάς) κρίσης

0
60

Τις δημοσκοπήσεις θα πρέπει να τις προσεγγίζουμε με τη δέουσα… συμπάθεια και κατανόηση, αναφορικά με την αδυναμία των (ξεπερασμένων) μοντέλων που εφαρμόζονται, να καταγράψουν τις πραγματικές επιθυμίες των Ελλήνων, και να χαρτογραφήσουν τα υπόγεια ρεύματα που σεργιανίζουν στην κοινωνία.

Μάνος Οικονομίδης*

Ορισμένα ευρήματά τους ωστόσο είναι επίμονα και διαχρονικά, σε σημείο που σε υποψιάζουν ότι, πιθανότατα δεν απέχουν και πολύ από την πραγματικότητα.

Τα ευρήματα της μέτρησης της «Metron Analysis» που παρουσιάστηκαν στην τηλεόραση του ΑΝΤ1 και το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Νίκου Χατζηνικολάου, επιβεβαιώνουν την καλπάζουσα ηγεμονία που απολαμβάνει ο «κανένας», σε επίπεδο κοινωνικής αποδοχής.

Στο ερώτημα περί πρωθυπουργικής καταλληλότητας, το… κενό συγκεντρώνει σαρωτικά ποσοστά, σχεδόν 50%, μια διαπίστωση που επιβεβαιώνει αρκετές από τις υπό διαμόρφωση πολιτικές σταθερές.

Στην Ελλάδα της βαθιάς, σύνθετης και πολυεπίπεδης κρίσης των τελευταίων ετών, οι πολίτες δεν διαβλέπουν ρεαλιστική πρόταση διεξόδου και σωτηρίας, από όσες καταθέτουν τα πολιτικά κόμματα και οι αρχηγοί τους.

Δεν πιστεύουν ότι έχουν μπροστά τους κάποιον που μπορεί να πάρει την κοινωνία από το χέρι, και να την βγάλει από την κρίση. Ώστε η Ελλάδα να αφήσει πίσω της τον εφιάλτη των Μνημονίων, που ξεκίνησαν με την υπογραφή του τελευταίου των Παπανδρέου, ως κορύφωση της εθνικής χρεοκοπίας η οποία καλλιεργήθηκε στα χρόνια της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Κυρίως της 8ετίας Σημίτη.

Σχηματικά, η κοινωνία παραδίδεται και πάλι στην οργή και τον θυμό της. Την αποστροφή προς το πολιτικό σύστημα. Την απαξίωση. Ένας εκρηκτικός και πολυεπίπεδος συνδυασμός, που ανοίγει παράθυρο κινδύνου για την ίδια τη Δημοκρατία.

Είναι αυταπόδεικτο πλέον ότι το υπάρχον πολιτικό σύστημα, χωρίς… αντίπαλο το χειρότερο στις τέσσερις δεκαετίες της Μεταπολίτευσης, δεν πείθει, δεν συγκινεί, δεν εμπνέει.

Τα «ηχεία υστερίας» που υπάρχουν σε όλα τα κόμματα, και κυριαρχούν με τις φωνές τους στη δημόσια ρητορική, λειτουργούν ως ανατροφοδότες και μεγάλοι επιταχυντές της κρίσης.

Τέτοιες θλιβερές περιπτώσεις πολιτικών με δικαίωμα υπογραφής για τη ζωή και το μέλλον μας, απομακρύνουν από τα κοινά τους πιο μετριοπαθείς και σοβαρούς Έλληνες. Συρρικνώνουν το εκλογικό κοινό, σε επίπεδο άκρων και των ακροτήτων που συνοδεύουν τα άκρα αυτά. Και εκεί, ο κίνδυνος για τη Δημοκρατία χτυπάει κόκκινο.

Είναι εύλογο για μια κοινωνία σε απόγνωση, να κρίνει αυστηρά τους πάντες. Να μην εμπιστεύεται. Να αμφισβητεί. Η ανατολή της αμφισβήτησης άλλωστε, αποτελεί, υπό συνθήκες, τον πρόλογο της προόδου.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο να αντιμετωπίζεται ως… λύτρωση ο «κανένας». Δηλαδή, ο οποιοσδήποτε άλλος, πέραν του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού.

Η πραγματική κρίσιμη στιγμή ωστόσο, θα είναι η εικονοποίηση αυτής της άρνησης. Όταν δηλαδή ο «κανένας» αρχίσει να αποκτά πρόσωπο, στοιχεία ταυτότητας και… ονοματεπώνυμο.

Γιατί οι λαοί δεν εγκλωβίζονται αιωνίως σε κενά και παρενθέσεις. Στο τέλος, για όρους εθνικής αυτοσυντήρησης, αναζητούν το φως. Το φως, που στο τέλος νικάει πάντα το σκοτάδι…

*Ο Μάνος Οικονομίδης είναι δημοσιογράφος. Σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας

Σχόλια Facebook

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.