Το τραγούδι του… ρολογιού

0
189

Τικ – τακ!
Ο ήχος του ρολογιού συνοδεύει τα βήματά μας ακούραστα.
Η κίνηση των λεπτοδεικτών είναι το σταθερό μουσικό μοτίβο της ζωής. 
Πότε ακούγονται δυνατά, πότε κυλούν αθόρυβα, όμως πάντοτε υπογράφουν τις στιγμές με τον τακτικό τους ρυθμό.

Γράφει η Σαντίνα Δεναξά

Τικ – τακ!

Μια ατέλειωτη σειρά από στιγμές το κάθε εικοσιτετράωρο.

Ένα ουράνιο τόξο συναισθημάτων όπου βουτάει η κάθε μια και βαφτίζεται.

Τις πιο έντονες από αυτές, τις έζησα μαζί σου.

Με ή χωρίς εσένα δεν έχει σημασία.

Όχι, εφόσον η χαρά γινόταν πόνος με την απουσία σου. Και το αντίθετο.

Μαζί σου στροβιλιζόμουν πολύ καιρό τώρα στον αέναο χορό των λεπτών.

Με γέλιο και κλάμα, με όνειρα κι απογοήτευση, μ’ ενθουσιασμό και θλίψη.

Σ’ αγκάλιαζα σφιχτά να μην σε χάσω στις πλατείες του χρόνου.

Με παρέδιδες άμαχη στα χαρακώματά του.

Τικ – τακ !

Φορούσα έναν έρωτα ασπίδα, απρόσβλητο από τα χτυπήματα της λήθης,

ακέραιο από το σαράκι της λησμονιάς.

Χαμογελούσα στην ανατολή που σ’ έφερνε πάλι κοντά μου.

Κολυμπούσα στα καλοκαίρια και λιαζόμουν κάτω απ’ τον ήλιο σου.

Παρακολουθούσα με δέος τα βασιλέματά σου.

Μεγενθύνονταν τα δευτερόλεπτα, γίνονταν ώρες κι οι ώρες αιώνες,

όταν τρυγούσες ως άλλος Διόνυσος τα χείλη μου.

Αύγουστος ξημέρωνε στο κορμί μου καυτός και πανέμορφος.

Μηδένιζε το ρολόι και ξεκινούσαν όλα πάλι από την αρχή.

Τικ – τακ!

Παιχνίδι ή πλεκτάνη;

Ποτέ δεν θα μάθω κι ούτε θέλω.

Εγώ την καρδιά μου ακολουθούσα στον λαβύρινθο των στιγμών σου.

Η λογική μου άφωνη κατέγραφε τα δεδόμενα, έτσι απλά για το τυπικό της διαδικασίας.

Στους χειμώνες σου έσερνα τα μακρόσυρτα λεπτά, εξήντα ανάσες κάθε φορά,

μέχρι το επόμενο αδιέξοδο.

Έσερνα αλλά δεν σερνόμουν.

Αναζητούσα το πρόσωπό σου για ν’ ανανεώσω τον χρόνο μας ξανά.

Ψηλάφιζα μνήμες σ’ ένα τυφλό σύστημα, αφού δεν σ’ έβλεπα πια.

Αναμόχλευα το παρελθόν για να γεννήσω το μέλλον.

Τικ – τακ!

Κι έχασα πολλά.

Αμέτρητα παιδιά της καθημερινότητας έφυγαν ανώφελα από κοντά μου, παραλυμένα από μια θλίψη δηλητηριώδη.

Τόσα λεπτά χαμένα για ένα χαμόγελο σου, που δεν θ’ αντανακλούνταν.

Γι’ άλλη μια φορά στο βλέμμα μου.

Για ένα σ’ αγαπώ που ξεθώριασε μετά από τόσες εποχές που το άγγιξαν.

Για μια αγκαλιά που εύκολα χαλάρωσε την έντασή της και μ’ άφησε ν’ αποτραβηχτώ μακριά.

Έτσι έμαθα να ζω μόνη αλλά όχι έρημη.

Δέχτηκα την αλήθεια του χρόνου που περνά κι’ όλα τ’ αλλοιώνει αλλά και τα γιατρεύει. Θεράπων δάσκαλος, φίλος κι εχθρός, αναλόγως την φιλομάθεια και την διάθεσή μας, απέναντί του.

Τώρα ξέρω ότι όποιος σε αγαπά πραγματικά είναι παρών σε κάθε σου στιγμή.

Δεν χρειάζεται να τον ψάχνεις στις σκιές, ούτε να ξαγρυπνάς περιμένοντας μια του λέξη.

Τώρα φιλοξενώ μιαν άνοιξη στην ψυχή μου πλούσια σε χρώματα κι ευωδιές.

Τα δεσμά μου τ’ άφησα εκτός και καλλιεργώ με αγάπη τις ώρες μου, τα λεπτά και τα δευτερόλεπτά μου.

Όλα είναι πολύτιμα, μοναδικά και πίσω δεν θα γυρίσουν ποτέ.

Τώρα ακούω σαν ευλογία τον ήχο αυτό κι εύχομαι να συνεχίσει να χτυπά για πολύ ακόμη.

Τικ – τακ! 

Σχόλια Facebook

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.